RSS
امروز پنج شنبه ، ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۱
آخرین اخبار

پانصد و نود و دومین شرکت وارد بورس تهران شد

آینده ارزهای دیجیتال در ایران

اولین رمزارز بانکی ایران معرفی شد

ارائه چک موردی در بانک‌ها آغاز شد

رشد۷۳ درصدی وام ودیعه مسکن در موسسه ملل

چند سال طول می‌کشد یک ایرانی خانه‌دار شود؟

اکتشاف موتور محرک طرح های توسعه چادرملو

 داود قاسم‌پور دیزجی مدیرعامل جدید بیمه ملت شد

نخستین گام بانک ملی برای واگذاری بنگاه‌های اقتصادی زیرمجموعه

فدرال رزرو بازارهای جهانی را به لرزه در آورد

سقوط طلا؛ صعود دلار و کاهش قیمت در تمام فلزات گرانبها

نفت در برابر جنگ

چالش تامین گندم در ماه های آینده

تغییر نگاه سنتی، پیش شرط جهش صنعت بیمه

بیشتر شرکت های بیمه ای آیین نامه حاکمیت شرکتی را اجرایی کرده اند

ترجیح بیمه مرکزی بر برگزاری مصاحبه متقاضیان کارگزاری بصورت آنلاین است

قدردانی مدیرعامل بیمه سامان از فعالیت های «پمپیران»

رویکردهای ارتباطی جدید ، پایه و اساس روابط عمومی در عصر دیجیتال است

پیام تبریک سرپرست بانک سینا به مناسبت روز جهانی ارتباطات و روابط عمومی

پیام تبریک مدیرعامل بانک سپه به مناسبت روز ارتباطات و روابط عمومی

انتقال آنی وجه به شبا در بانک مشترک ایران و ونزوئلا

مدیرعامل شرکت خدمات انفورماتیک منصوب شد

مزایای طرح "اوج" بانک رفاه کارگران افزایش یافت

شستا، سیمان آبیک را در بورس عرضه می‌کند

معامله غیرمجاز ارز مشمول مالیات شد

یک فنجان چای در طهران قدیم

آداب مهمانی رفتن

۲۳:۱۴ - ۱۳۹۷/۴/۱۱کد خبر: 249042
طهرانی های قدیم برای مهمانی صبح اول وقت نمی رفتند و می گفتند: هنوز صاحبخانه به جمع و جور خانه نپرداخته و زندگیش ریخته واریخته است و خجالت می کشد.
سر ظهر و اول شب هم نمی رفتند و می گفتند: بلکه غذای مرتبی نداشته باشند  یا به قدر خودشان تهیه دیده باشند یا مقدورشان نباشد فراهم کنند و شرمنده شوند. شب شنبه نمی رفتند و می گفتند: بلکه روز قبل آن یعنی جمعه از خانه خارج بوده اند و چیزی فراهم نکرده باشند . شب سه شنبه نمی رفتند و می گفتند : مهمانی شب سه شنبه خلق تنگی می آورد . به خانه پایین تر از خودشان نمی رفتند و می گفتند: چون سفره ای مانند سفره آنها نمی توانند فراهم کنند منفعل می شوند . بلکه اینگونه افراد را به خانه های خود دعوت می کردند و برای ملاقات یا دید و بازدید فقط بین ظهر و شب نک پایی به صرف چای و قلیان رفته احوال پرسی کرده بر می گشتند. شب سال تحویل نمی رفتند و می گفتند اولاً هر کسی باید در این شب خانه خود باشد تا سر سال دیگر بر سر خانمان باشد و ضمناً می گفتند : بلکه کسی خوشش نیاید پا قدم کسی در تحویل سال  به آنها وارد شود و باشد که قدم سبک و مبارک و دور از نحوست نداشته باشد . همچنین اول وقت روز اول سال نمی رفتند و می گفتند اگر تا آخر سال برای صاحبخانه گرفتاری و پریشانی و دردسر رو کند از پا قدم نحس او بدانند . شب اول ماه شعبان یعنی آخر رمضان نمی رفتند و می گفتند فطریه مهمان بگردن صاحبخانه می افتد . به مهمانی ناشناس نمی رفتند و می گفتند: لقمه کسی را که با او لقمه نخورده اند نباید رفت. به طفیلی یعنی همراه کسی جایی نمی رفتند و می گفتند : ناخوانده به مهمانی خدا هم نباید رفت. به مهمانی لئیم نمی رفتند بر این عقیده که گلوگیر می شوند یعنی ناخوش می شوند . بر این توضیح که کسی که نتواند ببیند کسی لقمه اش را بخورد و لقمه آدم را بشمرد آن غذا از گلو پایین نمی رود و هضم نمی شود و یک طور از گلویش بیرون می آید . در عوض به مهمانی فرد زحمت کش می رفتند و می گفتند : لقمه اش سلامتی می آورد. اگر چه بعضی ها هم به زور یا رو چیزی از خسیس می خوردند و می گفتند: می خورم که ناخوش نشوم یا مال فلانی است بخور که ناخوش نمی شوی . شاید فلسفه این بود که چیزی که به زحمت بدست آید لذت می دهد و چیزی که لذت بخش باشد گوارا می شود.  به مهمانی حسابگر یعنی کسی که دادن هر چیز ش بهر کسی جهت منفعتی باشد  نمی رفتند و می گفتند: لقمه چهل و شش شاهی است ،یکی بگیری ده بلکه صد برابر باید پس بدهی ./ترقی اقتصادی فروردین 96
 
» ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *