RSS
امروز پنج شنبه ، ۱ فروردین ۱۳۹۸
آخرین اخبار

ایجاد فضای رانتی در صنعت خودروسازی با واگذاری سهام متقاطع شرکت‌ها

بانک ملت تندیس زرین زُبدگی دیجیتال گرفت

بانک سرمایه، میزبان اولین جلسه کارگروه سواد رسانه ای، اقتصاد و برند سازی

بانک ملی ایران رکورد خود را شکست

پیام رئیس کل بانک مرکزی به مناسبت فرارسیدن سال جدید

کلنگ زنی یک باب مدرسه در استان خراسان جنوبی

​چهار خدمت جدید به قابلیت‌های اپلیکیشن«صاپ» اضافه شد

کشتی اقتصاد در سال ۱۳۹۸ به کدام سو ‌می‌رود؟

ساخت ۱۳۰هزار مسکن با ابزار صندوق زمین و ساختمان از سال آینده

ریسک نوسان قیمت فولاد در قراردادهای آتی بیمه می شود

طلا صعود کرد

نوروز ۹۸، بیمه سامان در کنار مشتریان

بررسی رتبه ایران در شاخص‌های بین المللی منتخب

درج نماد یک شرکت سرمایه‌گذاری در بورس

آخرین مرحله تسویه اوراق بهادار اسلامی دولت در سال ۹۷

معرفی با ارزش ترین صنایع بازار سهام

کاهش نرخ ۱۵ ارزبانکی در آخرین روز کاری سال ۹۷

اعلام شعب کشیک و ساعت کار بانک سینا در ایام تعطیل نوروز ۹۸

برگزاری مجمع سالیانه شرکت خدمات و پشتیبانی بانک توسعه تعاون

مروری بر مهم‌ترین‌ اتفاقات بانکی سال۹۷

حداقل دستمزد کارگران، یک میلیون و ۵۱۶هزار تومان تعیین شد

هیچ محدودیتی در روابط چین و ایران وجود ندارد

لغو مزایده خصوصی‌سازی در دقیقه نود

«ربات آلفا» به یاری کارکنان بانک ملی ایران آمد

مجمع عمومی عادی سالیانه موسسه اعتباری کوثر به حد نصاب نرسید

یک فنجان چای در طهران قدیم

آداب مهمانی رفتن

۲۳:۱۴ - ۱۳۹۷/۴/۱۱کد خبر: 249042
طهرانی های قدیم برای مهمانی صبح اول وقت نمی رفتند و می گفتند: هنوز صاحبخانه به جمع و جور خانه نپرداخته و زندگیش ریخته واریخته است و خجالت می کشد.
سر ظهر و اول شب هم نمی رفتند و می گفتند: بلکه غذای مرتبی نداشته باشند  یا به قدر خودشان تهیه دیده باشند یا مقدورشان نباشد فراهم کنند و شرمنده شوند. شب شنبه نمی رفتند و می گفتند: بلکه روز قبل آن یعنی جمعه از خانه خارج بوده اند و چیزی فراهم نکرده باشند . شب سه شنبه نمی رفتند و می گفتند : مهمانی شب سه شنبه خلق تنگی می آورد . به خانه پایین تر از خودشان نمی رفتند و می گفتند: چون سفره ای مانند سفره آنها نمی توانند فراهم کنند منفعل می شوند . بلکه اینگونه افراد را به خانه های خود دعوت می کردند و برای ملاقات یا دید و بازدید فقط بین ظهر و شب نک پایی به صرف چای و قلیان رفته احوال پرسی کرده بر می گشتند. شب سال تحویل نمی رفتند و می گفتند اولاً هر کسی باید در این شب خانه خود باشد تا سر سال دیگر بر سر خانمان باشد و ضمناً می گفتند : بلکه کسی خوشش نیاید پا قدم کسی در تحویل سال  به آنها وارد شود و باشد که قدم سبک و مبارک و دور از نحوست نداشته باشد . همچنین اول وقت روز اول سال نمی رفتند و می گفتند اگر تا آخر سال برای صاحبخانه گرفتاری و پریشانی و دردسر رو کند از پا قدم نحس او بدانند . شب اول ماه شعبان یعنی آخر رمضان نمی رفتند و می گفتند فطریه مهمان بگردن صاحبخانه می افتد . به مهمانی ناشناس نمی رفتند و می گفتند: لقمه کسی را که با او لقمه نخورده اند نباید رفت. به طفیلی یعنی همراه کسی جایی نمی رفتند و می گفتند : ناخوانده به مهمانی خدا هم نباید رفت. به مهمانی لئیم نمی رفتند بر این عقیده که گلوگیر می شوند یعنی ناخوش می شوند . بر این توضیح که کسی که نتواند ببیند کسی لقمه اش را بخورد و لقمه آدم را بشمرد آن غذا از گلو پایین نمی رود و هضم نمی شود و یک طور از گلویش بیرون می آید . در عوض به مهمانی فرد زحمت کش می رفتند و می گفتند : لقمه اش سلامتی می آورد. اگر چه بعضی ها هم به زور یا رو چیزی از خسیس می خوردند و می گفتند: می خورم که ناخوش نشوم یا مال فلانی است بخور که ناخوش نمی شوی . شاید فلسفه این بود که چیزی که به زحمت بدست آید لذت می دهد و چیزی که لذت بخش باشد گوارا می شود.  به مهمانی حسابگر یعنی کسی که دادن هر چیز ش بهر کسی جهت منفعتی باشد  نمی رفتند و می گفتند: لقمه چهل و شش شاهی است ،یکی بگیری ده بلکه صد برابر باید پس بدهی ./ترقی اقتصادی فروردین 96
 
» ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *