RSS
امروز دوشنبه ، ۲۹ مهر ۱۳۹۸
آخرین اخبار

تلاش بانک قرض الحسنه مهرایران برای توسعه خدمات بانکداری الکترونیک

حمایت از کارآفرینی ماموریت اصلی بانک کارآفرین

تعطیلی شعب بانک ایران زمین در برخی شهرهای خوزستان

حمایت دبیرکل سندیکای بیمه‌گران از تلاش تجارت‌نو برای ورود ایران به بازارهای جهانی

سهم پنج هزار میلیارد ریالی بنگاه های اقتصادی از تسهیلات بانک ملی

شاخص عملکرد معاونت مالی، اقتصادی و پشتیبانی بیمه معلم

بیمه رازی با مرکز آموزش بازرگانی تفاهم نامه همکاری امضاء کرد

پرداخت بیش از ۴۵ میلیارد تومان خسارت به زائرین کربلا

استمرار بالندگی و شکوفایی در نهمین بهار بیمه کوثر

ثبت نشان تجاری بانک کارآفرین در سیستم بین‌المللی مادرید

ابتکار تازه بانک پاسارگاد در ارائه کارت های هدیه

نظام بانکی در مسیر اصلاح و بهبود است

سونامی سقوط در بازار سرمایه؛ ۳ سناریو پیش روی بورس

مرکز آمار:قیمت زمین ۱۷۵ درصد رشد کرد

ریزش ۸ هزار و ۲۴۸ واحدی شاخص کل بورس تهران

کاهش ۳۵ درصدی تولید خودرو

صنعت بیمه چین ۱۲۰۰ درصد رشد کرد

همتی: ۷۱ درصد ارز صادراتی به کشور بازگشت

سیلی دلار بر بازار

بانک صادرات ۳۴۵۵ فقره وام قرض‌الحسنه داد

مهلت ۴۵ روزه متقاضیان وام ازدواج

مطالبات معوق بانک‌ها به ۱۷۰ هزار میلیارد تومان رسید

پیام مدیرعامل بانک توسعه صادرات ایران به مناسبت۲۹مهرروزملی صادرات

۴۵ درصد ارز صادراتی طی ۱۸ ماه گذشته به کشور بازگشته است

معافیت‌های مالیاتی مناطق آزاد اصلاح می‌شود

یک فنجان چای در طهران قدیم

آداب مهمانی رفتن

۲۳:۱۴ - ۱۳۹۷/۴/۱۱کد خبر: 249042
طهرانی های قدیم برای مهمانی صبح اول وقت نمی رفتند و می گفتند: هنوز صاحبخانه به جمع و جور خانه نپرداخته و زندگیش ریخته واریخته است و خجالت می کشد.
سر ظهر و اول شب هم نمی رفتند و می گفتند: بلکه غذای مرتبی نداشته باشند  یا به قدر خودشان تهیه دیده باشند یا مقدورشان نباشد فراهم کنند و شرمنده شوند. شب شنبه نمی رفتند و می گفتند: بلکه روز قبل آن یعنی جمعه از خانه خارج بوده اند و چیزی فراهم نکرده باشند . شب سه شنبه نمی رفتند و می گفتند : مهمانی شب سه شنبه خلق تنگی می آورد . به خانه پایین تر از خودشان نمی رفتند و می گفتند: چون سفره ای مانند سفره آنها نمی توانند فراهم کنند منفعل می شوند . بلکه اینگونه افراد را به خانه های خود دعوت می کردند و برای ملاقات یا دید و بازدید فقط بین ظهر و شب نک پایی به صرف چای و قلیان رفته احوال پرسی کرده بر می گشتند. شب سال تحویل نمی رفتند و می گفتند اولاً هر کسی باید در این شب خانه خود باشد تا سر سال دیگر بر سر خانمان باشد و ضمناً می گفتند : بلکه کسی خوشش نیاید پا قدم کسی در تحویل سال  به آنها وارد شود و باشد که قدم سبک و مبارک و دور از نحوست نداشته باشد . همچنین اول وقت روز اول سال نمی رفتند و می گفتند اگر تا آخر سال برای صاحبخانه گرفتاری و پریشانی و دردسر رو کند از پا قدم نحس او بدانند . شب اول ماه شعبان یعنی آخر رمضان نمی رفتند و می گفتند فطریه مهمان بگردن صاحبخانه می افتد . به مهمانی ناشناس نمی رفتند و می گفتند: لقمه کسی را که با او لقمه نخورده اند نباید رفت. به طفیلی یعنی همراه کسی جایی نمی رفتند و می گفتند : ناخوانده به مهمانی خدا هم نباید رفت. به مهمانی لئیم نمی رفتند بر این عقیده که گلوگیر می شوند یعنی ناخوش می شوند . بر این توضیح که کسی که نتواند ببیند کسی لقمه اش را بخورد و لقمه آدم را بشمرد آن غذا از گلو پایین نمی رود و هضم نمی شود و یک طور از گلویش بیرون می آید . در عوض به مهمانی فرد زحمت کش می رفتند و می گفتند : لقمه اش سلامتی می آورد. اگر چه بعضی ها هم به زور یا رو چیزی از خسیس می خوردند و می گفتند: می خورم که ناخوش نشوم یا مال فلانی است بخور که ناخوش نمی شوی . شاید فلسفه این بود که چیزی که به زحمت بدست آید لذت می دهد و چیزی که لذت بخش باشد گوارا می شود.  به مهمانی حسابگر یعنی کسی که دادن هر چیز ش بهر کسی جهت منفعتی باشد  نمی رفتند و می گفتند: لقمه چهل و شش شاهی است ،یکی بگیری ده بلکه صد برابر باید پس بدهی ./ترقی اقتصادی فروردین 96
 
» ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *