RSS
امروز یکشنبه ، ۲۷ آبان ۱۳۹۷
آخرین اخبار

افتتاح «کافه کتاب پات»

بیمه کوثر همچنان در کنار حادثه‌ دیدگان

۳۰ شرکت بورسی بخشودگی مالیاتی گرفتند

پاسخگویی مدیران بانک رفاه به مشتریان

شماره و رمز دوم کارت خود را به سامانه پیامکی ۵۰۰۰۴۹۹ ندهید

قیمت سکه از مرز ۴ میلیون گذشت

نرخ خرید دلار در بانک‌ها / قیمت ارز مسافرتی

اتصال بانک‌های خارجی به سامانه‌ جایگزین سوئیفت ایران

خداحافظی سیدعلی از صندوق ضمانت صادرات ایران

طرح پیشنهاد فروش ۱۰۰ درصد ریالی نفت در بورس

تهاتر بدهی سازمان تامین اجتماعی به بانک رفاه

عامل تاثیرگذار بر قیمت طلا در چند روز آینده

کاهش ۵۲۶۱واحدی شاخص بورس

افزایش قیمت خودرو‌ در انتظار تایید وزیر صنعت

شفافیت لازم در صنعت بیمه وجود ندارد!

روند تهاتر مطالبات بانک صادرات با جدیت دنبال می‌شود

محمد حسن ترابی مدیر امور مشتریان و روابط عمومی بانک صنعت و معدن شد

تعلل در واگذاری شرکت بیمه ایران معین

نشست شورای مدیران عامل گروه اقتصاد نوین در محل شرکت لیزینگ اقتصاد نوین

بیمه دانا بیش از ۹۱ میلیارد ریال خسارت به زلزله‌زدگان غرب کشور پرداخت کرد

افتتاح موزه مجازی بانک کشاورزی

داریوش سهرابی عضو هیات مدیره شرکت لیزینگ صنعت و معدن شد

بسته های متنوع تسهیلاتی در طرح صبا ارزش آفرین بانک دی

پیام تسلیت رییس کل بیمه مرکزی در پی‌ درگذشت مدیران سازمان تامین اجتماعی

۴.۷ هزار میلیارد تومان، سود سال ۹۷ شرکت‌های سهام عدالت

یک فنجان چای در طهران قدیم

آداب مهمانی رفتن

۲۳:۱۴ - ۱۳۹۷/۴/۱۱کد خبر: 249042
طهرانی های قدیم برای مهمانی صبح اول وقت نمی رفتند و می گفتند: هنوز صاحبخانه به جمع و جور خانه نپرداخته و زندگیش ریخته واریخته است و خجالت می کشد.
سر ظهر و اول شب هم نمی رفتند و می گفتند: بلکه غذای مرتبی نداشته باشند  یا به قدر خودشان تهیه دیده باشند یا مقدورشان نباشد فراهم کنند و شرمنده شوند. شب شنبه نمی رفتند و می گفتند: بلکه روز قبل آن یعنی جمعه از خانه خارج بوده اند و چیزی فراهم نکرده باشند . شب سه شنبه نمی رفتند و می گفتند : مهمانی شب سه شنبه خلق تنگی می آورد . به خانه پایین تر از خودشان نمی رفتند و می گفتند: چون سفره ای مانند سفره آنها نمی توانند فراهم کنند منفعل می شوند . بلکه اینگونه افراد را به خانه های خود دعوت می کردند و برای ملاقات یا دید و بازدید فقط بین ظهر و شب نک پایی به صرف چای و قلیان رفته احوال پرسی کرده بر می گشتند. شب سال تحویل نمی رفتند و می گفتند اولاً هر کسی باید در این شب خانه خود باشد تا سر سال دیگر بر سر خانمان باشد و ضمناً می گفتند : بلکه کسی خوشش نیاید پا قدم کسی در تحویل سال  به آنها وارد شود و باشد که قدم سبک و مبارک و دور از نحوست نداشته باشد . همچنین اول وقت روز اول سال نمی رفتند و می گفتند اگر تا آخر سال برای صاحبخانه گرفتاری و پریشانی و دردسر رو کند از پا قدم نحس او بدانند . شب اول ماه شعبان یعنی آخر رمضان نمی رفتند و می گفتند فطریه مهمان بگردن صاحبخانه می افتد . به مهمانی ناشناس نمی رفتند و می گفتند: لقمه کسی را که با او لقمه نخورده اند نباید رفت. به طفیلی یعنی همراه کسی جایی نمی رفتند و می گفتند : ناخوانده به مهمانی خدا هم نباید رفت. به مهمانی لئیم نمی رفتند بر این عقیده که گلوگیر می شوند یعنی ناخوش می شوند . بر این توضیح که کسی که نتواند ببیند کسی لقمه اش را بخورد و لقمه آدم را بشمرد آن غذا از گلو پایین نمی رود و هضم نمی شود و یک طور از گلویش بیرون می آید . در عوض به مهمانی فرد زحمت کش می رفتند و می گفتند : لقمه اش سلامتی می آورد. اگر چه بعضی ها هم به زور یا رو چیزی از خسیس می خوردند و می گفتند: می خورم که ناخوش نشوم یا مال فلانی است بخور که ناخوش نمی شوی . شاید فلسفه این بود که چیزی که به زحمت بدست آید لذت می دهد و چیزی که لذت بخش باشد گوارا می شود.  به مهمانی حسابگر یعنی کسی که دادن هر چیز ش بهر کسی جهت منفعتی باشد  نمی رفتند و می گفتند: لقمه چهل و شش شاهی است ،یکی بگیری ده بلکه صد برابر باید پس بدهی ./ترقی اقتصادی فروردین 96
 
» ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *