RSS
امروز شنبه ، ۳۰ تیر ۱۳۹۷
آخرین اخبار

تخصیص ارز مسافرتی با نرخ دولتی؛ آری یا نه؟

مشکلات ارزی و احتمال بروز کمبود دارو در آینده نزدیک

پشتیبانی اروپا از برجام باید عملی باشد

ارز مسافرتی همچنان پرداخت می‌شود

جلوگیری از مهاجرت معکوس متخلفان به شبکه پرداخت

پرداخت بیش از۱۲هزار میلیارد ریال سود انواع اوراق به سرمایه گذاران

راهکارهای مدیریت نقدینگی تصویب شد

رشد ۵۱۸ واحدی شاخص بورس

حمایت مجلس از طرح‌های جذاب سرمایه‌گذاری در بورس

تاکید دکتر صباغی بر ارائه خدمات از درگاه‌های الکترونیکی پست بانک

درخشش نشریه بانک کارآفرین در جشنواره ملی انتشارات روابط عمومی

توسعه کارت شهروندی در حوزه حمل و نقل

حمایت بانک انصار از هفتمین نمایشگاه اینوتکس ۲۰۱۸

زیان ۱۴۱۱ ریالی هر سهم بانک تجارت

تقویت شبکه فروش بیمه سرمد

فردا، آخرین مهلت ارایه الکترونیکی اظهارنامه اشخاص حقوقی و صاحبان املاک اجاری

نحوه انتخاب حسابرس و بازرس قانونی سال ۱۳۹۷ بانکها و بیمه ها اعلام شد

سود تقسیمی سهام بیمه سامان واریز شد

لغو مجمع سالیانه بانک ملت

افتتاح پایگاه بانکداری تمام الکترونیک شعبه بازار بانک ملی

توزیع مسکوک رایج در ۶ بانک+لیست شعب

از سرگیری ارائه ارز مسافرتی به متقاضیان در بانک ها

بازدید مدیرعامل موسسه ملل از گرگان

حضور متهم پرونده ثامن الحجج در دادگاه

انتصاب مدیر منطقه یک موسسه ملل

یک فنجان چای در طهران قدیم

آداب مهمانی رفتن

۲۳:۱۴ - ۱۳۹۷/۴/۱۱کد خبر: 249042
طهرانی های قدیم برای مهمانی صبح اول وقت نمی رفتند و می گفتند: هنوز صاحبخانه به جمع و جور خانه نپرداخته و زندگیش ریخته واریخته است و خجالت می کشد.
سر ظهر و اول شب هم نمی رفتند و می گفتند: بلکه غذای مرتبی نداشته باشند  یا به قدر خودشان تهیه دیده باشند یا مقدورشان نباشد فراهم کنند و شرمنده شوند. شب شنبه نمی رفتند و می گفتند: بلکه روز قبل آن یعنی جمعه از خانه خارج بوده اند و چیزی فراهم نکرده باشند . شب سه شنبه نمی رفتند و می گفتند : مهمانی شب سه شنبه خلق تنگی می آورد . به خانه پایین تر از خودشان نمی رفتند و می گفتند: چون سفره ای مانند سفره آنها نمی توانند فراهم کنند منفعل می شوند . بلکه اینگونه افراد را به خانه های خود دعوت می کردند و برای ملاقات یا دید و بازدید فقط بین ظهر و شب نک پایی به صرف چای و قلیان رفته احوال پرسی کرده بر می گشتند. شب سال تحویل نمی رفتند و می گفتند اولاً هر کسی باید در این شب خانه خود باشد تا سر سال دیگر بر سر خانمان باشد و ضمناً می گفتند : بلکه کسی خوشش نیاید پا قدم کسی در تحویل سال  به آنها وارد شود و باشد که قدم سبک و مبارک و دور از نحوست نداشته باشد . همچنین اول وقت روز اول سال نمی رفتند و می گفتند اگر تا آخر سال برای صاحبخانه گرفتاری و پریشانی و دردسر رو کند از پا قدم نحس او بدانند . شب اول ماه شعبان یعنی آخر رمضان نمی رفتند و می گفتند فطریه مهمان بگردن صاحبخانه می افتد . به مهمانی ناشناس نمی رفتند و می گفتند: لقمه کسی را که با او لقمه نخورده اند نباید رفت. به طفیلی یعنی همراه کسی جایی نمی رفتند و می گفتند : ناخوانده به مهمانی خدا هم نباید رفت. به مهمانی لئیم نمی رفتند بر این عقیده که گلوگیر می شوند یعنی ناخوش می شوند . بر این توضیح که کسی که نتواند ببیند کسی لقمه اش را بخورد و لقمه آدم را بشمرد آن غذا از گلو پایین نمی رود و هضم نمی شود و یک طور از گلویش بیرون می آید . در عوض به مهمانی فرد زحمت کش می رفتند و می گفتند : لقمه اش سلامتی می آورد. اگر چه بعضی ها هم به زور یا رو چیزی از خسیس می خوردند و می گفتند: می خورم که ناخوش نشوم یا مال فلانی است بخور که ناخوش نمی شوی . شاید فلسفه این بود که چیزی که به زحمت بدست آید لذت می دهد و چیزی که لذت بخش باشد گوارا می شود.  به مهمانی حسابگر یعنی کسی که دادن هر چیز ش بهر کسی جهت منفعتی باشد  نمی رفتند و می گفتند: لقمه چهل و شش شاهی است ،یکی بگیری ده بلکه صد برابر باید پس بدهی ./ترقی اقتصادی فروردین 96
 
» ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *